Rozdział 3

Z perspektywy Louis

Było już po 10.00 kiedy Jack zatrzymał się pod bramą mojego domu. Cała noc nie włączyłam telefonu więc nie mogłam spodziewać się najlepszej reakcji ze strony mamy.

-Czeka mnie piekło wiesz?- powiedziałam do Jacka

-To moja wina...Nie chce żebyś miała teraz jakieś kłopoty-po bliższym poznaniu Jacka okazało się że mamy podobne problemy na wielu frontach

-Dam rade spokojnie, było warto

-A może wejdę z tobą, w końcu jak twoja matka zobaczy syna Hudsona zmieni podejście do sprawy- zaśmiał się Jack

-Z pewnością, ale nie chce cię w to mieszać.

-Wejdziemy w to razem, choć!- odparł, po czym wysiadł z samochodu, włożył jak zawsze swoje stylowe czarne okulary i zadzwonił na dzwonek bramy.

Pierwszy sukces, brama się otwarła. Szliśmy powoli w stronę drzwi, spoglądając co jakiś czas na siebie. W końcu stanęliśmy przed progiem mojego domu, westchnęłam i sięgnęłam ręką w stronę dzwonka. Nie musieliśmy długo czekać.

-Louis!! W końcu, wchodź szybko, martwiłam się- powiedziała Pamela zapraszając nas do środka

-Rodzice są wkurzeni?-zapytałam trochę retorycznie

-Twój tata burknął tylko że po coś w końcu masz telefon, ale nie przejął się zbytnio. Ale mama jest podenerwowana, słońce nie rób tak więcej zadzwoń chociaż. A co to za chłopak?-spytała Pamela przyglądając się Jackowi

-Przepraszam że się nie przedstawiłem, Jack Hudson. Pani wybaczy ale to ja jestem sprawcą tego niefortunnego zajścia- wiedział jak się zachować, nagle Jack zaczął udawać grzecznego chłopca z wysoko postawionej rodziny, no cóż czasem trzeba

-Zachowaj to sztywniactwo na mamę- odparłam z uśmiechem

-Zaraz zejdzie, powodzenia dzieciaki- rzuciła Pamela po czym udała się w stronę kuchni

Słyszałam już to echo tupotu szpilek, kilka sekund i mama pojawiła się na schodach. Chwyciła się poręczy po czym zeszła ze schodów powoli i z gracja jak jakaś królowa, tyle że z wzrokiem taniego płatnego mordercy.

-Louis, co się stało że postanowiłaś wrócić jednak do domu?- powiedziała spoglądając przed siebie, pewnie te słowa zaplanowała sobie już wcześniej

-Zaraz ci wszystko wytłumaczę- zapomniałam wymyślić jakiegoś sensownego argumentu przez całą noc.

-Pozwoli pani że ja wszystko wyjaśnię- wtrącił się Jack, który zrozumiał że jąkaniem nic nie wskóram- Otóż spotkałem wczoraj pani córkę na plaży, rozmawialiśmy chwilę po czym zaproponowałem jej obiad w mojej ulubionej restauracji, która niestety znajduję się 2h drogi stąd. Po obiedzie wracaliśmy do domu, kiedy mój samochód się zepsuł. Louis wyładował się telefon, a nie pamiętała pani numeru, do rana czekaliśmy na mechanika. Na szczęście wszystko skończyło się dobrze i pani córka jest już w domu. Pani wybaczy, mój tata z pewnością potwierdzi pani całe zajście- nie wiem jak on to zrobił, ale sama w to uwierzyłam, myślałam tylko o reakcji mamy

-Oh...Jack, dziękuje ci w takim razie. Nie trzeba niepokoić taty, nie ma sprawy. Jesteś prawdziwym dżentelmen, muszę ci się jakoś zrewanżować za opiekę nad córką, może wpadniesz kiedyś na kolację z rodzicami?-zapytała mama, która najwyraźniej uwierzyła w wersje Jacka

-Z przyjemnością,a teraz na mnie już czas-Jack wziął rękę mamy i ucałował ją jak robili to w filmach z lat 60

-Odprowadzę cię do samochodu- rzuciłam wychodząc z Jackiem

Kiedy tylko zniknęliśmy z pola widzenia wybuchliśmy śmiechem.

-” Na mnie już czas Madam” jaki dżentelmen oh- śmiałam się, przedrzeźniając Jacka

-Ale no co?! Pomogłem nie!- Jack chyba sam nie wierzył w to co zrobił

-Tak, tak. Dziękuję bardzo Sir..-popchnęłam Jacka, ciągle śmiejąc się jak opętana

-Dziękuję za wieczór i ranek Louis, musimy to powtórzyć- rzucił Jack wsiadając do auta

-Koniecznie, trzymaj się- odparłam

-Czekam na sms!!- wykrzyknął Jack cofając samochodem

Teraz już bez większych emocji szłam do swojego pokoju, w końcu mama uwierzyła w całą historyjkę .

-Jestem z ciebie dumna. W końcu angażujesz się w rodzinny biznes, wiesz z kim się zadawać kochanie-powiedziała mama mijając mnie w korytarzu, no tak, w końcu Jack był synem pana Hudsona...Uśmiechnęłam się tylko lekko po czym szybko weszłam do pokoju. Rzuciłam się na łóżko i włączyłam telefon, Naomi, Max, mama w sumie 126 połączeń nie odebranych, nie robiło to na mnie wrażenia. Powoli docierało do mnie jak dobrze bawiłam się z tym bad boyem. Musiała szybko porozmawiać o tym z Naomi.

-Hey, Naomi wpadnij do mnie tak za godzinkę. Muszę wziąć prysznic i czekam na ciebie-zadzwoniłam do mojej przyjaciółki

-Zabije cię dziewczyno!! Będę- rzuciła, pewnie też się zamartwiała

Po szybkim prysznicu i doprowadzeniu się do stanu ludzkiego czekałam na moją przyjaciółkę, nie trwało to zbyt długo bo równo godzinę od telefonu Naomi pojawiła się w moich drzwiach.

-Co masz na swoje usprawiedliwienie?- zapytała przyjmując pozycję „ złego rodzica”

-Nic, ale mam ci dużo do opowiedzenia. Max też wpadnie za chwilę- odparłam zapraszając Naomi na łóżko

-Świetnie, ale teraz słucham- najwyraźniej zapowiedź wizyty Maxa niezbyt ją ucieszyła, ostatnio można było między nimi wyczuć dziwne napięcie

-Więc...Całą noc spędziłam z Jackiem, a Jack to ten chłopak z którym przepychał się Max. Byliśmy na plaży, później jeździliśmy całą noc samochodem i.... zyskuje przy bliższym poznaniu-zaczęłam

-Ten koleś z parkingu...no przyznam że seksowny to on był, ale jak ty w ogóle się z nim spotkałaś?!-zapytała zdziwiona Naomi

-Zaraz ci opowiem wszystko dokładnie, ale powiem ci że ma coś w sobie, zapomniałam przy nim o wszystkim, byliśmy tylko my i noc- zaśmiałam się bo dość głupio to zabrzmiało

-Czyli ktoś tu ma nowy obiekt westchnień?- moja przyjaciółka zawsze była strasznie żartobliwą osobą

-Czemu ty snujesz już jakieś love story??Na razie to tylko kolega...Aha, nie mów nic Maxowi powiem mu że telefon mi się wyładował i tyle, nie byłby zachwycony

tym że spotkałam się Jackiem- odparłam, nie wiem dlaczego znajomość tych dwoje nie zaczęła się najlepiej, ale wolałam nie wywoływać nowych spięć

-Jasne, a teraz mów jak było od początku- rzuciła Naomi

Opowiedziałam jej wszystko jak to o mało co nie zabiłaby mnie własna głupota i o tym jak miło spędziłam czas z nowym znajomym. Po kilkunastu minutach pojawił się Max, który połknął haczyk o wyładowanym telefonie, a tym samym wybaczył mi brak kontaktu. Naomi przez całą rozmowę z Maxem siedziała cicho , widziałam że coś jest nie tak.

-Skoro już wszystko jasne, teraz wy powiedzcie mi prawdę, co się dzieje?-zapytałam stojąc przed nimi z założonymi rękami

-Ale o co chodzi?-zapytał rozbawiony Max

-Ostatnio coś między wami jest nie tak, o czymś nie wiem?-spojrzałam na nich poważnie

-Wszystko jest okej, naprawdę...Skąd ci to przyszło do głowy?-Max starał się zignorować moje pytanie

-Masz rację Louis, wszystko jest nie tak...Max, powiem jej prawdę- odrzekła Naomi wyraźnie podenerwowana

-O czym ty mówisz Naomi?- Max spojrzał na nią wymownym wzrokiem, jakby chciał powiedzieć „ zamknij się”

-O czym mówię, o tym że ja tak dłużej nie mogę! Louis nie wiem czy to zrozumiesz ale niedawno ja i Max byliśmy razem....Przynajmniej tak myślałam, sypialiśmy ze sobą...To straszne że cie tak oszukiwaliśmy, ale sprawa się pokomplikowała- powiedziała Naomi ledwo co powstrzymując łzy

-Zamknij się!! Co ty sobie myślisz?! Nie wiem z kim się puszczasz, ale na pewno nie ze mną...-wykrzyknął Max zrywając się z łóżka

-Cholera Max ja cie kocham, a ty traktujesz mnie jak pierwszą lepszą dziewczynę!! Louis, przepraszam...-odparła Naomi, łzy powoli spływały jej po policzkach rozmywając czarny tusz. Widziałam jak moja przyjaciółka cierpi

-Mam tego dość, nie wierz jej...- powiedział Max wychodząc z pokoju

-Max zaczekaj !! Naomi kochanie spokojnie, poczekaj tu muszę to wyjaśnić-rzuciłam przytulając moją roztrzęsioną przyjaciółkę, musiałam ją na chwilę zostawić i wyjaśnić z Maxem całą tą sytuację. Wybiegłam za nim na zewnątrz, ten zdążył już wyjść na ulicę.

-Max stój!!-krzyknęłam- Wytłumacz mi co to było!! Jak mogłeś ją tak obrażać?!

-Louis może to prawda że z nią sypiałem, ale nic więcej. Nie moja wina że ona to źle zinterpretowała-powiedział wzruszając ramionami

-Ale ona ma uczucia, to twoja przyjaciółka jak mogłeś ją tak wyzwać i potraktować Max!!- nie miałam słów na jego brak szacunku dla Naomi

-Co mam ci niby powiedzieć?? Louis nie zrozumiesz, ja kocham tylko jedną dziewczynę i nie jest nią Naomi...Zadzwonię jutro, muszę to wszystko przemyśleć- rzucił Max, po czym odwrócił się i odszedł

Szybko pobiegłam do domu żeby porozmawiać z Naomi, która siedziała już w swoim samochodzie. Otworzyłam drzwi od strony pasażera i wsiadłam do auta. Naomi była zalana łzami, mocno ją przytuliłam.

-Jest za głupi żeby to zrozumieć- powiedziałam do przyjaciółki

-Louis rozpadam się...Kocham go, a on...-wyszeptała Naomi

-Musisz ochłonąć, kiedyś będzie tego żałował...A teraz uspokój się, nie jestem na ciebie zła, nic się nie stało kochanie- przekonywałam Naomi

-Proszę cię Louis, nie wkurzaj się o to...

-Oszalałaś nie mam o co...-rzuciłam

-Pojadę do domu, trochę się uspokoję...Spotkamy się jutro?-zapytała moja przyjaciółka ocierając całe już czarne policzki

-Oczywiście, uważaj na siebie...I uspokój się, nie docenia cię i tyle-odparłam wychodząc z samochodu

Naomi odjechała, a ja sama potrzebowałam chwili na poukładanie sobie tego wszystkiego w głowie. Najbardziej zawiodłam się na Maxie, rozegrał to wszystko za brutalnie...

Z perspektywy Jacka

Choć nie przespałem całej nocy jakoś nie czułem zmęczenia. Cieszyłem się że poznałem Louis, polubiłem ją nawet bardzo i miałem nadzieje że jutro znowu się zobaczymy. Popołudniu wpadłem do baru „Sands” żeby trochę się orzeźwić czymś mocniejszym.

-Hey, może małe piwo na szybko Jimmy-rzuciłem do mojego kumpla, który pracował tam jako barman

-Jack, słyszałeś o jutrzejszych wyścigach?-zapytał Jimmy nalewając mi piwo

-Biorę w nich udział, jadę w stajni Bloodsa- rzuciłem biorąc łyk zimnego piwa

-O stary!! Nieźle...Wpadnę cie pooglądać, jakim cudeńkiem będziesz jeździł?- zapytał Jimmy, który tak jak od dziecka pasjonował się samochodami

-Dali mi Bugatti Veyron, wygram to bez problemu stary.

-No to już masz te 50 kawałków, nie zapomnij kto cie tego nauczył Jack- odparł Jimmy, tak naprawdę był on świetnym mechanikiem, ale beznadziejnym kierowcą. Siedziałem w „Sands” myśląc o jutrzejszym wyścigu i Louis,a także problemie, który dręczył mnie od jakiegoś czasu. Niespodziewanie ten problem pojawił się za moimi plecami.

-Jack co się z tobą dzieje??Dzwoniłam do ciebie ze sto razy, kochanie gdzie byłeś?- zaczęła Julia próbując pocałować mnie w policzek

-Odsuń się i zejdź mi z oczu.. - chłodno odparłem

-Kocie, coś nie tak?-zapytała ironicznie dziewczyna udając idiotkę

-Słuchaj, nie wiem za którym razem zrozumiesz, ale nie mamy ze sobą nic wspólnego. Raz ze sobą spaliśmy, tyle- wstałem od baru i nie zwracając uwagi na tą wariatkę wyszedłem z baru

-Myślisz że możesz teraz tak uciec?! Mnie się nie zostawia Jack..pożałujesz tego!! Daje ci dzień na przeprosiny inaczej spotkamy się w niemiłych okolicznościach!!-wykrzyknęła za mną Julia, nie zrobiło to na mnie większego wrażenia. Była ona dla mnie nikim, nawet nie zaspokoiła moich potrzeb seksualnych, po prostu jedna z wielu.

Wróciłem do domu, jak zwykle w salonie zaczepił mnie ojciec prawiąc jakieś wyrzuty. Miałem go gdzieś, bez wzruszenia poszedłem do swojego pokoju. W

końcu mogłem podładować telefon, miałem nadzieje że Louis już coś napisała-niestety nie było od niej żadnych wiadomości. Włączyłem Ipada żeby posłuchać muzyki i postanowiłem czekać na sms od blondwłosej znajomej. Nie wytrzymałem zbyt długo...Napisałem pierwszy. „ Spotkajmy się jutro o 20.00. Przyjadę po ciebie :)” Po kilku chwilach miałem już odpowiedz” To do zobaczenia:)” Nie będę ukrywał że cieszyłem się z tej wiadomości, znowu zapomnimy o całej rzeczywistości, przynajmniej na chwilę. 


Jak wam się podoba?? Zostawiajcie komentarze, a w nich swoje wizje co do dalszych losów bohaterów. Pozdrawiamy LA:) 

Rozdział 2

Z perspektywy Louis

Następnego dnia umówiłam się z Maxem na plaży. Miałam nadzieję wymknąć się z domu nie zauważona, niestety kiedy już prawie chwyciłam klamkę usłyszałam głos mamy...

-Louis, jak podobało ci się na przyjęciu? Szybko poszłaś do pokoju, coś się stało?- zapytała, odwróciłam się i zauważyłam jak moja mama w całej swojej okazałości siedzi w fotelu i popija sok

-No wiesz było...było świetnie, a potem po prostu poczułam się senna i tyle-odpowiedziałam, oczywiście gdyby nie obecność mojego przyjaciela skapitulowałam bym już na początku

-Ściągnij okulary jak ze mną rozmawiasz. Gdzie wychodzisz?-może się powtarzam, ale po co ona pyta mnie o takie rzeczy?!

-Idę na spacer z przyjaciółmi-na jej życzenie z wymowną miną zdjęłam moje okulary przeciwsłoneczne

-Dobrze, nie wracaj za późno...Louis jeszcze jedno, przestań w końcu chodzić w tych cholernych trampkach, dziewczyny powinny nosić się z klasą-odparła biorąc łyk soku

-Coś jeszcze, śpieszę się mamo...- miałam już dość jej uwag, przegięła czepiając się moich ulubionych conversow nie miałam wyjścia jak tylko obrócić się na pięcie i wyjść w końcu z tego chorego domu

Los Angeles tonęło w słońcu, a że mam niedaleko do plaży postanowiłam zostawić samochód w garażu i pójść pieszo. Po pół godzinnym spacerze dotarłam na umówione miejsce gdzie czekał już Max.

-A gdzie postawiłaś auto?-zapytał dając mi całusa w policzek

-Potrzebowałam świeżego powietrza...Idziemy na plaże?

-Jasne, Naomi będzie?

-Tak, dzwoniła ze się trochę spóźni...- powiedziałam po czym rozpoczęłam

rozwiązywać trampki, chodzenie boso po plaży to niezły darmowy masaż dla stóp

Usiedliśmy przy brzegu i zaczęłam opowiadać Maxowi o mojej kolejnej potyczce z mamą. Zawsze go to bawiło bo z perspektywy innej osoby naprawdę zachowanie moich rodziców było śmieszne. Na szczęście z oddali dostrzegłam Naomi. Jak to ona z wielkim uśmiechem kroczyła w naszą stronę, a w rękach z ledwością utrzymywała 3 wafelki z lodami.

-Naomi patrz pod nogi!!-zawołał Max widząc pozostawione bez opieki łopatki i inne takie bajery dla dzieci

Chyba nie usłyszała bo sekundę później biedna leżała na kolanach, a nasze lody w piasku...Szybko podbiegliśmy do naszej niezdarnej, kochanej przyjaciółki. Niestety nie potrafiliśmy powstrzymać się z Maxem od śmiechu, Naomi wyglądała cudnie...

-Cholera no, a chciałam wam zrobić niespodziankę-odparła podnosząc lody z ziemi z grymasem na twarzy

-Może lepiej je tu zostaw, pójdę po nowe-powiedział Max, przy okazji zaczął on wywijać łopatką jak zawodowy gitarzysta, wiedział jak nas rozbawić

-Choć, nic się nie stało kochanie-podałam rękę Naomi

-Wiem, tylko ja naprawdę miałam ochoty na te lody z wami-rzuciła strzepując piasek z kolan

-Skoczę do „Sands”, zaraz będę...No właśnie i tak to była moja kolej na stawianie-”Sands” to nasz ulubiony bar na plaży, czasami potrafimy przesiadywać tam godzinami

-Nie zostań Louis, ja pójdę!-chciał się wtrącić Max, ale było za późno bo już ruszyłam w drogę

Z perspektywy Naomi

Nie lubiłam zostawać sama z Maxem, wiem że był moim przyjacielem, ale ja wolałabym żeby stał się kimś więcej jak jeszcze jakiś czas temu. Niestety przeszkadzały mi w tym wyrzutu sumienia, wiedziałam jaka łączy go więź z Louis, którą ja sama traktowałam jak siostrę. Mnie i Maxa łączyła za to przeszłość, która z dnia na dzień dawała mi się we znaki coraz bardziej...Oboje wtedy oszukiwaliśmy Louis, czułam się jak zdrajca który w dodatku kochał kogoś takiego jak Max. Było trochę niezręcznie, siedzieliśmy i rozglądaliśmy się w różne strony bez słowa. W końcu postanowiłam zebrać siły i coś z siebie wykrztusić...

-Musimy jej powiedzieć co między nami zaszło-z ledwością odparłam kierując wzrok na Maxa

-Chcesz wszystko zepsuć? Nie musi o niczym wiedzieć, to było dawno, ja już nawet tego nie pamiętam- powiedział patrząc prosto przed siebie na rozległy Pacyfik. Zabolały mnie jego słowa...

-Jak możesz...Poza tym powinna wiedzieć, powiem jej kiedyś Max, całą prawdę...To nie był rok, dwa temu to było dwa miesiące temu...

-Nawet nie próbuj!! To były tylko chwile, krótkie...Koniec tematu Naomi-rzucił odwracając ode mnie głowę. Może dla niego to były chwile, ale wtedy zrodziło się we mnie uczucie jakiego teraz się wstydzę

Flashback

Jeszcze nigdy nie czułam się tak szczęśliwa, a jednocześnie tak niepewna...Wychodząc z łazienki ostatni raz przejrzałam się w lustrze, po czym pchnęłam drzwi. Max nie leżał już w łóżku, stał przy oknie oparty o parapet i zapinał guziki koszuli. Spojrzał na mnie i słodko się uśmiechnął, wtedy zdecydowałam się na ten ważny krok. Podeszłam do niego, pocałowałam w usta i się odważyłam...

-Teraz już możemy się nie ukrywać Max...Powinniśmy wszystkim powiedzieć że jesteśmy razem-powiedziałam patrzą prosto w jego błękitne oczy

-Poczekaj Naomi, o czym ty mówisz?- nerwowo odsunął mnie od siebie

-O tym że się kochamy i chcemy ze sobą być- poczułam się niepewnie, może..może ja to wszystko źle zrozumiałam

-Bardzo cię lubię, ale wiesz że kocham kogoś innego...Naomi to było dla naszej przyjemności...Myślałem że to jasne- odparł, w głowie miałam tysiąc myśli popełniłam błąd, pomyliłam się...

-Jasne, teraz już...już wszystko jasne Max. W takim razie to koniec-powiedziałam, próbowałam powstrzymać łzy napływające mi do oczu

-Nie musimy tego kończyć-przyciągnął mnie do siebie, chciał pocałować mnie w czoło jak to zwykł robić, ale szybko się odsunęłam

-Zanim to zaczęliśmy to już było skończone- chwyciłam w rękę swoją torbę i wybiegłam z pokoju. Wsiadając do samochodu rozpłakałam się jak dziecko, zranił mnie jako pierwszy,a ja wciąż czułam że go kocham...

-Hey, Naomi mam lody- powiedziała Louis podając mi wafelka, postanowiłam poczekać na odpowiedni moment i wszystko jej powiedzieć...

Siedzieliśmy na plaży jeszcze przez dłuższy czas, śmialiśmy się, rozmawialiśmy jak gdyby nigdy nic się nie stało między mną a Maxem... Słońce powoli zachodziło więc zebraliśmy rzeczy i powoli ruszyliśmy w stronę parkingu.

-Louis nie zapomnij trampek!-krzyknęłam podnosząc jej buty zasypane piaskiem

-Oh...No tak, bez też wygodnie ale z jeszcze bardziej- uśmiechnęła się

Z perspektywy Louis

Wytrzepałam buty z pozostałości plaży i siadłam na murku powoli wkładając je na nogi. I nagle zamarłam...Włożywszy moje trampki wstałam i spojrzałam dokładniej, na parkingu stało kilka samochodów i grupka chłopaków. Jednym z nich był Jack...chłopak z przyjęcia od mocnych blantów. Wskazałam go Maxowi, który nie był zachwycony jego widokiem. Na dodatek nie mieliśmy możliwości ominięcia tej ekipy ponieważ samochód Maxa stał naprzeciwko nich.

Byłam pewna że nas nie pozna, włożyliśmy okulary i ruszyliśmy przed siebie jak na najgorszą wojnę gotowi do ataku.

Kilka kroków i już byliśmy na ich widoku, czułam na sobie ich spojrzenia i wtedy usłyszałam głos Jacka...

-Hey, Louis!! Jak tam, reszta imprezy udana była?- zaśmiał się razem z kolegami

-Niezłe dupy z tych lasek- odparł jakiś jego kumpel, w tym momencie Jack efektownie ściągnął okulary i beszczelnie z góry na dół przeleciał mnie swoim wzrokiem

-Dzisiaj się zaciągniesz?-zapytał wyjmując jakiegoś skręta

-Nie mam ochoty, dzięki- rzuciłam

-Blondaska nie pytam, go to nie jara chłopaki- powiedział, oczywiście jego kumple nie zostawili tego stwierdzenia bez echa...

-Wyrosłem z takich zabaw-odgryzł się Max, wtedy Jack wyszedł z samochodu i do nas podszedł

-Taki z ciebie duży chłopak...No popatrz-Jack zaciągnął się i wypuścił dym prosto w twarz Maxa

-Przegiąłeś frajerze!-Max nagle rzucił się na Jacka, zaczęli się przepychać coraz agresywniej

-Przestańcie!!-krzyknęłam odciągając Maxa, Jack o dziwo na moją prośbę też postanowił odpuścić

-Załatwimy to innym razem blondi-rzucił kierując się w stronę swoich kolegów

-Co to za koleś?!-spytała Naomi wsiadając do swojego samochodu

-Opowiem ci innym razem-powiedziałam

-Louis wsiadaj podwiozę cię-zaproponował Max

-Wiesz co...Nie mam ochoty wracać do domu więc się przejdę, będzie trochę dłużej...-odparłam

-Na pewno? Wolałbym...-Max zawsze za bardzo się martwił

-Tak, trzymajcie się!!-wykrzyknęłam machając do moich przyjaciół którzy wsiadali do samochodów

Nie wiem dlaczego ale bardzo lubię spacerować nocą, Los Angeles jest oświetlone od góry do dołu...Niebo zawsze migocze tysiącem gwiazd, a ja kocham w nie patrzeć i myśleć o wszystkim...Przechodziłam przez ulicę, o tej porze przez prywatne dzielnice nie przejeżdża za dużo samochodów. Spojrzałam w niebo i uśmiechnęłam się sama do siebie....nagle usłyszałam samochód, odwróciłam się za siebie i słychać było tylko pisk opon...Zamknęłam oczy, myślałam że już nie żyję...

-Louis co ty robisz?!!-usłyszałam głos Jacka, on raczej nie wskazywał by na to ,że jestem w niebie. Otworzyłam oczy i zobaczyłam jego samochód centymetry ode mnie

-Ja...Boże żyję- powiedziałam szeptem, nie wiedziałam do końca co się stało

-No tak, ale uważaj jak chodzisz!! Inny kierowca nie zdążył by wyhamować...Jezu dziewczyno- Jack chwycił się za kark, przejął się ta sytuacją

-Przepraszam...I dziękuje Jack, ja już ten pójdę-rzuciłam będąc jeszcze w lekkim szoku

-Chyba sobie żartujesz teraz? Wsiadaj, podwiozę cię-zaproponował, chociaż zabrzmiało to raczej jak rozkaz

-Dam sobie radę

-Nie ma mowy, proszę- Jack podszedł do drzwi od strony pasażera i jak dżentelmen otworzył je, nie mogłam odmówić, w końcu mnie w jakimś stopniu uratował

Jechaliśmy chwilę w ciszy, co jakiś czas spoglądaliśmy na siebie. Najlepszy paradoks był taki że słuchał takiej samej muzyki jak ja, a akurat w samochodzie leciała płyta Sleeping with sirens.

-Jak ci się nie podoba włączę radio-oznajmił Jack

-Żartujesz? To mój ulubiony zespół...- odparłam

-Serio? To masz gust ...Są świetni, a ich teksty maja sens co nie?

-Tak, masz rację...wtedy właśnie ich nuciłam- zaśmiałam się, ale była to prawda

-Hahaha, no to jesteś usprawiedliwiona- uśmiechnął się Jack, w tym samym momencie zadzwonił do niego telefon, poczekał chwile, ale odrzucił połączenie

-O nie...-poczułam wibracje w kieszeni „mama przychodzące”

-Co, tez nie masz ochoty na rozmowę z tym kimś?- zapytał, czytał mi w myślach

-Tak...bardzo-powiedziałam, nagle Jack wyrwała mi telefon z ręki, i kątem oka spoglądając na drogę odrzucił połączenie i wyłączył mój telefon

-Proszę, zrobiłem tak samo ze swoim- uśmiechnął się-Louis, naprawdę masz ochotę wracać do domu?-zatrzymał się i zapytał

-....Nie, a co?- odpowiedziałam, była to ostatnia rzecz jaką pragnęłam

-Świetnie, w takim razie zabieram cię na małą przejażdżkę, nie protestuj-oznajmił spoglądając w moje oczy

-Nie będę- odparłam z uśmiechem

-Świetnie-rzucił Jack po czym ruszył, nie wiedziałam co mnie może czekać, ale chciałam tego, odpocząć od wszystkiego, czułam że z nim może mi się to udać

Przepraszam że tak długo, ale nie było weny:D Piszcie jak wam się podoba bo to ważne:D Pozdrowienia z LA:)

Rozdział 1

Z perspektywy Louis

Siedziałam przy oknie w swoim pokoju i wpatrywałam się w zachód słońca. Była to chyba jedyna przyjemna rzecz jaka mogła mnie dzisiaj spotkać. Nagle do pokoju, jak zwykle bez pukania wpadła moja mama. Trzymała w ręce tusz do rzęs, a na głowie miała kilka wałków, wyglądała dość komicznie, ale przygotowywała się ona do dzisiejszego przyjęcia.

-Przycisz to bełkotanie! Jezu jak tu duszno, otwórz okno czy coś-powiedziała nerwowo podchodząc do mojej szafy, w której zaczęła czegoś dobitnie szukać. -Może ci w czymś pomóc mamo?-zapytałam, nienawidziłam kiedy wchodziła do mojego „królestwa” i zaczynała się panoszyć, zawsze wszystko jej przeszkadzało

-Gdzie twoja sukienka na dzisiaj? Miałaś jechać ją kupić z Pamelą-odparła, no tak ona jak zwykle wszystko chciała zwalić na moją biedną nianię Pamele

-Leży na łóżku mamo, uspokój się wszystko kupiłyśmy-wskazałam jej czerwoną sukienkę, była niezła, szkoda było mi ją ubierać na taką stypę

-Dobrze, ja się tylko upewniam...Wszytko musi być dzisiaj perfekcyjne, ojciec zaprosił wielu wpływowych ludzi. Pamiętaj reprezentujesz nas, dzięki nam masz te wszystkie Iphony i inne badziewie.

-Tak, wiem mamo...- oczywiście musiała wspomnieć o tym że płaci za moje różne przyjemności. Dla moich rodziców pieniądze były pierwszorzędną sprawą, nie brakowało nam ich, co innego mogłam powiedzieć o rodzicach. Moją mamę zawsze zastępowała mi Pamela, więc to ona bardziej nią była.

-Będzie Max?? Co do niego...Louis ojciec ostatnio widział was na parkingu, jak się no...całowaliście. Jesteście razem, o czymś mi nie wiadomo?- zapytała, nie było jej wiadomo o niczym, ale ok.

-Ja...My jesteśmy tylko przyjaciółmi, to było dla zabawy. Będzie jak zawsze- trochę zmieszałam się tym pytaniem, ale rzeczywiście z Maxem łączyła mnie niecodzienna relacja ponieważ traktowałam go jak brata, z którym czasami się całuję

-Także...ubierz się, umaluj i zachowuj się- rzuciła wychodząc, obie wolałyśmy nie kontynuować tej rozmowy

Włożyłam na siebie moja kreacje, ułożyłam włosy, lekko się umalowałam, po czym zaczęłam szukać odpowiedniej biżuterii. Mam naprawdę dużo różnych dodatków, bez nich nie ruszam się z domu, to moje skarby. Przejrzałam się w lustrze i stwierdziłam że wyglądam znośnie, a nawet za dobrze jak na taka okazję. W tym samym momencie usłyszałam pukanie do drzwi, to z pewnością nie była mama. Tak jak się spodziewałam, zza drzwi wyglądał Max.

-Pięknie wyglądasz jak zawsze- powiedział spoglądając na moją sukienkę

-Dziękuje, ty też znośnie-zaśmiałam się, blond włosy Maxa idealnie kontrastowały z jego czarną skóra

-Gotowa na noc wrażeń? Jak wchodziłem to minąłem się z twoją mama i dość dziwnie się na mnie patrzała, coś się stało?- zapytał bawiąc się jedną z moich bransoletek

-Nic szczególnego, no może tylko tyle że tata widział nas na parkingu wtedy, jak się całowaliśmy. Mama już snuje teorie na temat naszego „związku” rzekomego- odparłam, wszystko to brzmiało dość zabawnie

-Czyli jednak to był wóz twojego taty...Dziwnie wyszło, mam nadzieję że cały czas mnie lubią. Następnym razem musimy no wiesz obserwować otoczenie-oznajmił rozbawionym, moi rodzice od zawsze uważali go za świetnego chłopaka z dobrej rodziny, oczywiście chodziło im o to że tata Maxa był jednym z najlepszych prawników w całej Californi

-O to się nie martw, jesteś ich ulubieńcem...Ale nawet nie wiesz jak nie chce mi się oglądać tych snobów i ojca, który wszystkim się podlizuje. Jak my przetrwamy Max??-rzuciłam się bezwładnie na łóżko, Max położył się koło mnie

-Razem damy radę, zwiniemy butelkę wódki, sok i pójdziemy sobie przed siebie-oznajmił po czym pocałował mnie w czoło, zawsze robił tak kiedy miałam wszystkiego dosyć

Nadszedł czas, kiedy musiałam razem z Maxem opuścić pokój i zrobić „wielkie wejście”. W naszym przestronnym salonie krzątało się kilkunastu kelnerów podających szampana, w tłumie dostrzegłam moich rodziców, którzy poznawali nowych „wpływowych” znajomych. Postanowiliśmy z moim przyjacielem sprawdzić sytuację nad basenem, miałam nadzieje ze przynajmniej tam będzie mniej tych sztywniaków. Nie obeszło się oczywiście bez licznych komentarzy na mój temat. W końcu usadowiliśmy się z Maxem przy leżakach, nad basenem panował niezły klimat. Słońce już zaszło, a cały ogród oświetlony był masą światełek. Jak już wcześniej obiecywał, mój przyjaciel przywłaszczył nam nie butelkę wódki, ale szampana, którego popijaliśmy skutecznie ukrywając się przed reszta towarzystwa. Wznieśli kilka toastów za naszą bliską przyjaźń, jak to ujęliśmy „ just friends”. Niestety, wszystko co dobre przemija szybko jak ferrari, w oddali dostrzegłam moją mamę, która najwyraźniej mnie szukała. Max szybko schował szampana pod leżak i jak przystało na młodzież z dobrej rodziny, siedzieliśmy prosto na tyłkach.

-Gdzie ty się podziewasz Louis?!-wykrzyknęła zdenerwowana mama, wiedziałam że za chwilę stanie się coś strasznego

-My..Musieliśmy odpocząć od hałasu i tak sobie tu..- próbowałam wymyślić jakiś sensowny argument, oddalając twarz jak najdalej od mamy, aby nie poczuła zapachu szampana

-Nie ważne, wstawajcie szybko. Musicie kogoś poznać, pamiętajcie o uśmiechu- dodała ciągnąc mnie za rękę

Szliśmy za mamą jak na skazanie, po drodze oczywiście musiała dać nam kilka wskazówek typu „ stójcie prosto” albo „nie mów nic głupiego”, jakbym nie wiedziała co mówić...

Przeszliśmy do drugiej części ogrodu, zobaczyłam już tatę, który stał z trójką zupełnie nieznanych mi osób. Z pewnością było to małżeństwo, ale jedna z postaci stała tyłem, był to chłopak, który najprawdopodobniej

miał w okolicach dwudziestu lat.

-Wreszcie jesteście-powiedział tata z nazbyt wielkim uśmiechem-Proszę poznajcie moją córkę Louis oraz syna pana Tylera Maxa

-Bardzo nam miło, co za cudowna młoda dama- powiedział nowy przyjaciel taty podając mi rękę

-To państwo Hudson, mają zamiar nawiązać współprace z firmą twojego taty-odparła mama i wszystko było jasne-interesy

-Oh, no tak Jack, odwróć się...-rzucił pan Hudson do swojego z pewnością syna. Chłopak odwrócił się, muszę przyznać że zaparło mi dech w piersiach...

-Jack, mogę już iść?!-zapytał, widać było że ma wszystkich gdzieś

-Zachowuj się!-wykrzyknął pan Hudson

-To może Louis oprowadź Jacka po reszcie ogrodu, pokaż mu basen, a my pójdziemy na kieliszek wina-rzucił tata na rozluźnienie napiętej atmosfery

-Oczywiście...-nie myśląc odpowiedziałam

-Pamiętaj...-napomniał chłopaka pan Hudson odchodząc z moimi rodzicami

-Stary idiota...Macie tu jakieś miejsce gdzie można w spokoju zapalić?-zapytał Jack wkładając ręce do kieszeni

-A chcesz do tego butelkę szampana?-zapytał Max

-Taa.. ale chodźmy już stąd-rzucił Jack

Przeszliśmy nad basen w ciszy, Jack najwyraźniej nie miał ochoty na nic innego oprócz zapalenia blanta. Wyjął z kieszeni paczkę skrętów i nerwowo próbował odpalić zapalniczkę.

-Chcesz ?-zapytał podając mi paczkę, z chęcią bym zapaliła, ale niestety rodzice byli w pobliżu...

-Innym razem...-rzuciłam

-A ty ?-zapytał Maxa

-Nie jara mnie palenie-odparł Max przechylając butelkę szampana

-Jasne...-rzucił zaciągając się

Tak spędziliśmy w towarzystwie Jacka resztę „cudownego” przyjęcia, on zaciągał kolejne blanty, my z Maxem opróżniliśmy szampana. W końcu stwierdził że ma to w dupie, wziął kluczyki i poprosił żebym zaprowadziła go na parking. Pech chciał że jego samochód postawiono na końcu parkingu, był to czarny kabriolet, jak dla jakiegoś playboya, ale miał on coś w sobie.

-Jakby mnie ojciec szukał to śmiało powiedz że się zmyłem-rzucił Jack w moją stronę

-Jasne, niezła fura, z klasą- powiedziałam, naprawdę mi się podobała

-Jak chcesz, to cię kiedyś przewiozę. Nawet do niej pasujesz...-stwierdził odpalając silnik, przeczesał ręką włosy i dodał gazu

-Co za dupek-rzucił Max

Wróciliśmy z Maxem do mojego pokoju, nie mogłam pokazać się rodzicom bo mój stan nie należał najlepszy. Ten Jack niezły nawet był, typ złego chłopaka...

Pamiętam już tylko że zasnęłam wtulona w kocyk i w Maxa z niezłym bólem głowy, po wdychaniu dymu z blantów.

Mam nadzieje że pierwszy rozdział się podoba:D Zostawiajcie komentarze anonimowe żeby podkreślić swoją obecność...Wczujcie się w bohaterów i atmosferę klimatycznego LA o zachodzie słońca!:)

Bohaterowie

Louis

Dziewczyna o dwóch twarzach. Prawdziwą znają jej przyjaciele, drugą musiała wykreować dla rodziców. Pragnie brać z życia jak najwięcej się da, niestety czasami ktoś stawia przed nią znak stop przez co często musi dusić się sama w sobie.

Naomi

Jest jak kolorowa plamka w szarej rzeczywistości. Przyjaciele zawsze mogą liczyć na jej wsparcie, dla niej nie ma problemu, który nie da się rozwiązać.

Max

Opiekuńczy romantyk. Uważa że swoją dziewczynę powinno traktować się jak królową i spełniać każdą jej zachciankę. Uwielbia spacerować po plaży ze swoją królową u boku.

Jack

Dla niego nie ma zasad, ograniczeń. Żyje chwila, nie istnieje dla niego pojęcie czasu. Buntownik ukrywający swoją delikatność głęboko w sercu.